Het onaffe is een breed begrip, dat – hoe kan het ook anders – vele voorlopige gedaantes aanneemt, van procesmatig en ontwikkelingsgericht tot onafgewerkt en onvoltooid. In rekto:verso's lentenummer verkennen cultuurcritici en makers welke plaats het onaffe heeft binnen een kunstenbeleid dat vooral inzet op productie en resultaat. Of is 'onaf' ondertussen zelf een beleidsfetisj geworden?