Dit nummer stelt angst als een gedeelde cultuur in vraag, vanuit kunst en andere culturele uitingen. De schema’s blijven dezelfde: collectieve consternatie, troost bij elkaar, het vaste rondje van verklaringen, verwijten en vingerwijzingen. Valt daar überhaupt nog iets aan toe te voegen? Minstens dit: dat angst meer is dan een blanke Europese ervaring.