Tot voor kort gold ‘choqueren’ binnen het westerse kunstrepertoire zowat als de belangrijkste opdracht voor de kunsten. Maar in een wereld die wankelt onder reële turbulenties hebben we steeds minder zin om geconfronteerd te worden met grillige, verstorende kunst. Hoe verhoudt ons verlangen naar controle zich tot een kunst die buiten de kaders denkt? Kunnen kunstwerken tegelijkertijd subversief en zorgzaam zijn?