Uitgelicht
Kan een kunstenaar zichzelf ontslaan?
Pascal Gielen
In de documentaire De originele Karina Beumer laat een kunstenaar haar plaats innemen door acht vervangers. Wat begint als een experiment in onthechting, verandert in een fragiel portret van onze existentiële angst voor inwisselbaarheid, schrijft Pascal Gielen. Een oud romantisch spook blijft ons achtervolgen.
Waarde vreemde
Nadia de Vries
In haar eerste brief van het nieuwe jaar blikt Nadia de Vries terug én vooruit. Ze schrijft over verlies, liefdesverdriet, (emotionele) incest – en een lapje marineblauwe stof bevrijd uit de spaken van een wiel dat haar hernieuwde moed geeft.
Programmatorenpraktijken #11: Feedback geven
Michiel Vandevelde
Programmatoren en curatoren zijn er vaak opvallend slecht in: feedback geven. Ook programmator Michiel Vandevelde heeft er moeite mee, zeker als het gaat om negatieve kritiek, schrijft hij in zijn column voor de reeks 'Programmatorenpraktijken'. Waarom is het voor velen zo moeilijk om helder en eerlijk te beschrijven waarom iets (niet) werkt? Als kunstenaar wil Michiel vooral weten wat collega’s écht denken: ‘Een vriendelijke glimlach en een weinigzeggend ‘“proficiat met je voorstelling’” voelt voor mij ondertussen als een agressievere vorm van (non-)feedback dan als een oprechte reactie.’
Beste vastgoedontwikkelaars, beste architecten
Dominique De Groen
Een nieuwe karigheid domineert onze steden: grijs, glad, efficiënt, maar zonder ornament. Dominique De Groen ziet hoe architecturale details verdwijnen wanneer nieuwbouw door dezelfde generische mal wordt geperst. In haar brief aan architecten en ontwikkelaars gaat ze in tegen dat standaardminimalisme: een pleidooi tegen ‘greigificatie’ en voor ambacht, esthetiek, en het detail dat ons in de wereld verankert.
Een verlangen naar onzichtbaarheid
Evelyne Coussens
Snoezelkamers, tentjes, rustruimtes, de chilly willy-hoek. Op de school van de kinderen van Evelyne Coussens wordt actief geïnvesteerd in onderduiken, in de mogelijkheid tot verdwijnen. Onder beheerste, gecontroleerde omstandigheden, weliswaar. Echt verdwijnen – buiten het oog van de ander vallen – mogen de kinderen niet. Niet op school, niet in de samenleving. En dat terwijl dat verlangen juist wortelt in diezelfde normatieve contexten, die weigeren hen te zien voor wat ze zijn.
László Krasznahorkai
Zoeken naar betekenis in een wereld zonder ankerpunten
Laurent De Maertelaer
Monumentaal, duister en hypnotiserend – zo kun je het werk van László Krasznahorkai samenvatten. Zijn zinnen slingeren zich als een trage, inktzwarte rivier door pagina’s vol verval, melancholie en groteske humor. Het is uniek proza, muzikaal en ritmisch, literatuur die niet zomaar vertelt maar meesleept. In 2025 erkent de Nobelprijs voor Literatuur wat lezers en critici al jaren weten: Krasznahorkai is een van de allergrootsten.
Vuurwerk
Tiende scène
Dalia Taha
De theatertekst Vuurwerk van Dalia Taha speelt zich af in een niet nader genoemde bezette stad aan het begin van de 21ste eeuw, waar we het beklemmende leven van twee families volgen. Terwijl de oorlog woedt speelt de 11-jarige Lubna met haar buurjongen Khalil. Hun spel laat zien hoe ontluisterend ‘normaal’ oorlog en geweld in het leven van de kinderen zijn.
‘Schrijven is een wapen van de zwakkeren’
Een interview met Ta-Nehisi Coates
Remo Verdickt
Ta-Nehisi Coates is een van de meest gevierde hedendaagse schrijvers en journalisten. In zijn werk, dat bekroond werd met de National Book Award en genomineerd werd voor de Pulitzer Prize, onderzoekt hij de Amerikaanse politiek en geschiedenis en wat het betekent om Zwart te zijn in de wereld van vandaag. Remo Verdickt sprak de auteur in Leuven over het failliet van de Amerikaanse droom, deugdpronken en durven staren in de leegte.