Tom Rummens

De kracht van klei

Hoe onttrekt een jongeman zich aan de klei waaruit hij voortkomt? Woest trekkend aan zijn eigen wilde haren? Of toch eerder bedachtzaam, met een zekere fascinatie en respect voor de afkomst? In zijn nieuwe roman De jongste zoon dribbelt Bart Meuleman door zijn verleden, op zoek naar wat hem vormde, als mens en als kunstenaar. Het levert een verhaal opdat soms bijna gênant persoonlijk is, maar dat er tegelijk in slaagt om zijn weg vanop een afstand te overzien. Zelfinzicht en cultuurkritiek gingen nooit eerder zo liefdevol samen op wandel, daar in de stille Kempen.

 

Hoe Calimero een kanarie werd

Elke maker of organisator die ooit het volwassenentheater inruilde voor het jeugdtheater, heeft van zijn omgeving dezelfde vragen gekregen. Een beetje stamelend worden ze geformuleerd. Of jeugdtheater wel serieus genoeg is. Of het toch niet een beetje een stap terug is. Of het niet te soft is. Of, kortom, het jeugdtheater wel goed genoeg is en artistiek wel hoog genoeg aangeschreven staat. Maar zijn het niet de vragenstellers die achterlopen, in plaats van het jeugdtheater? Lopen de kinderkunsten niet op vele vlakken juist voorop?

Madensuyu: ‘Mute Song’

Voor wie wil weten hoe overgave klinkt, heeft Madensuyu de plaat Stabat Mater gemaakt. Twee jonge mannen laten hun heftige emoties los op een eeuwenoud religieus gedicht. Is het een knipoog? Een stunt? Een poging om hun muziek ernstiger te laten klinken dan ze is? Niets van dat alles.

 

Aan het leven zelf gewaagd

Naar de première van Van den vos werd lang uitgekeken. Logisch, want deze nieuwe voorstelling kwam uit de koker van FC Bergman, het gezelschap dat het Vlaamse theaterlandschap al meermaals heeft getoond waar écht groots denken toe kan leiden. En het gerucht ging dat het dit keer nog grootser zou worden dan anders. Maar wie had verwacht dat FC Bergman met deze voorstelling de bakens zo grondig zou verzetten dat het ons zou laten gluren naar het theater van de toekomst?

 

Elvis Peeters, tussen moestuin en wereldtoneel

Elvis Peeters is een schrijver die je koestert. Onbekend voor velen, maar meestal zwaar bemind door wie hem kent. Peeters vertelt verhalen van kleine mensen in kleine Vlaamse dorpen. Maar wat ze in die dorpen beleven, is vaak grimmig en bijna grotesk. En voor wie goed leest, zijn die dorpen ook metaforen voor een wereld die brandt. Zo ook in Dinsdag, de enige Vlaamse roman die de shortlist van de Libris Literatuur Prijs haalde.

Kap Bambino: ‘Devotion’

Kap Bambino is een nauwelijks definieerbare splinterbom, die me onmiddellijk bij de lurven vatte. Hoe kan het ook anders? Met die uiterst bevreemdende en verschroeiende mengeling van alles wat rauw is. En vooral ook met hun onnavolgbaar opzwepende performance.

 

Er zitten kleine scheurtjes, en die geven licht

In Wat is de wat schrijft Dave Eggers de 'fictionele autobiografie' van Valentino Achak Deng. Die overleefde de gruwelijke burgeroorlog die Soedan tussen 1983 en 2005 teisterde. Zijn jeugd was een langgerekte vluchtpoging: eerst naar veiliger oorden in zijn eigen land, dan naar de vluchtelingenkampen in Ethiopië en Kenia en uiteindelijk naar de Verenigde Staten, waar zijn leven wel comfortabeler maar niet vanzelfsprekender werd. De manier waarop het verhaal van Valentino verteld wordt, levert een document op dat elk vleugje cynisme in de kiem smoort: Eggers zet ons immers met de rug tegen de muur, en dat doet pijn.

 

Redactioneel: www.rektoverso.be

Zichzelf te veel bestoefen is niet alleen gevaarlijk, het is ook niet echt sympathiek. Dat weet iedereen allang. Wij dus ook. En toch moeten we deze keer onszelf eens bestoefen, heel even maar. Want we zijn trots, en geen klein beetje. Surf maar eens naar www.rektoverso.be en u weet meteen waarom. Maandenlang hebben we eraan gewerkt en nu is hij klaar: de nieuwe website van rekto:verso is een feit.

 

Alleen met de waarheid

Maltus heet de tweede roman van Hans den Hartog Jager. Hij vertelt daarin het verhaal van Martin Maltus, een man die experimenten uitvoert op dieren en aan de hand daarvan onderzoek voert naar de gevolgen van overbevolking. Daarmee jaagt hij de Nederlandse publieke opinie, die immers helemaal in de ban is van dierenrechten, tegen zich in het harnas: dieren zijn als mensen, ze hebben gevoelens en rechten. Maltus is een allegorie van een samenleving die verloren gelopen is. Het boek vertelt het verhaal van een man die een kompas heeft maar het stukje bij beetje niet meer lezen kan.

 

Redactioneel: Vorm en inhoud

In het Fotografiemuseum van Amsterdam (FOAM) loopt momenteel een bijzondere tentoonstelling: Plaats Delict Amsterdam - foto's uit het politiearchief 1965-1985. De foto's zijn genomen door de recherche, op plaatsen waar een misdrijf werd gepleegd, meestal een moord. Ze tonen de plaats van de misdaad zoals die er nog onaangeraakt bij ligt. De beelden zijn ronduit shockerend: ze weigeren het getoonde te verbloemen en zijn met geen enkel esthetisch oogmerk gemaakt. Een lijk dat over een trap heen gedrapeerd ligt, hoofd naar beneden; een man die zelfmoord pleegde en tussen de lege flessen en pillendozen ineengezakt ligt: het zijn maar twee voorbeelden van een lange reeks beklijvende beelden. Het gaat hier om puur functionele foto's die ten dienste stonden van een gerechtelijk onderzoek. Door ze tentoon te stellen in een fotografiemuseum verliezen ze deels die functionaliteit. Ze dienen niet langer om een delict te onderzoeken, maar zijn er in de eerste plaats om bekeken te worden. Ze zijn misschien niet als kunstwerken gemaakt, maar worden nu wel met die ogen bekeken.

 

Redactioneel: Ding dang dong, het is gedaan met Deng

We lazen het in de krant. Het doek viel over Deng. Het zelfverklaarde lijfblad van een klein, maar vastberaden stukje progressief Vlaanderen is dood. Het enige commerciële blad in onze regio dat echt een stevig paar kloten had, vindt blijkbaar geen geldschieters meer. De godverdomde koppigheid die elke Deng opnieuw zo Deng maakte, daar hield ik van.

 

Dwars door Afrika

Raymond Depardon is fotograaf, documentairemaker maar ook regisseur van drie speelfilms. Hij is een kleine God. In Frankrijk althans, want daarbuiten is zijn werk nagenoeg onbekend. En dat is onterecht want zijn werk verdient al onze aandacht. Sinds kort is veel van zijn filmwerk beschikbaar op dvd, zoals bijvoorbeeld Afriques. Comment ça va avec la douleur? Het is ongetwijfeld een van de meest bijzondere documenten over Afrika. Niet in de eerste plaats omwille van de thematiek die hij behandelt, maar wel door de doorgedreven persoonlijke aanpak die Depardon ervoor uit de kast heeft gehaald. Zijn film toont liefde en bezorgdheid tegelijk. En dat zijn we niet gewoon.

Redactioneel: Ophokplicht

We reden in gesubsidieerde busjes naar Brussel. De sector was massaal aanwezig. Iedereen had het druk druk druk. Al binnenkomend dansten we de polonaise. Sommigen kwamen pro forma, anderen uit protest. Zij hadden geen geld gekregen, of toch veel te weinig. Ik vroeg me af of kunstenaars die hun subsidies kwijt zijn nog wel thuishoren op de nieuwjaarsreceptie van de gesubsidieerde sector en werd van die vraag een beetje ongemakkelijk. 

 

Kontro:Verso: Arcade Fire

KONTRO
VANDAAG IN MIJN PLATENKAST, MORGEN OP eBAY
: Jeroen Rombaut

Zes woorden om in te lijsten: Bryan Adams, Céline Dion, Alanis Morissette. Wie neemt het mij dan kwalijk als ik me voorstander verklaar van een Canadees cultureel exportverbod? Als het aan mij ligt, geldt dat ook voor The Arcade Fire. Hun populaire landgenoten zijn makkelijker te negeren, mijd gewoon de Radio Donna's van deze wereld. Helaas is dat voor deze Canadezen niet zo simpel. Ze begeven zich op mijn terrein, dat van de fijne muziek. De Boer Kevin in mij heeft alvast zijn oordeel klaar: 'Van mijn erf, en rap!'

 

Redactioneel: Voor niks schijnt de zon

Redactioneel: Het wonder werkt

Redactioneel: Kaders

Plotseling was de wereld een jungle. 'Le temps du loup' van Michael Haneke

Over de kritische receptie van een Vlaamse theatervoorstelling in Parijs

Redactioneel: De eindejaarsprijzen van rekto:verso

Redactioneel: Gezelligheid troef met rekto:verso

In den beginne was er... de dramaturgie

Theatermaker en filosoof Pieter de Buysser op bezoek bij Walter van den Broeck

Redactioneel: Het zoveelste cultuurtijdschrift van Vlaanderen

Kontro:Verso: Kalimero's