Evelyne Coussens

Een huis van drift

Als u mij vraagt naar mijn voorstel voor het NTGent van de toekomst, dan zeg ik: geen huis van spelers, geen huis van de kunsten, geen huis midden in de wereld, maar – en het klinkt wat pathetisch, ik weet het – een huis van noodzaak. Zo droom ik meteen ook de andere stadstheaters: als een plek waar enkel dingen gebeuren die op dit moment, in deze tijd, door al wie er binnen en buiten wandelt, noodzakelijk worden bevonden. 

 

Vooruit (2): klaar voor de hergeboorte?

Toen algemeen directeur Stefaan De Ruyck op 18 november aankondigde Vooruit te verlaten, had dat iets van een zoenoffer. Nog los van de realiteit lijkt De Ruyck te zijn uitgegroeid tot het symbool van een oude bedrijfscultuur die een Kunstinstelling van de toekomst niet meer past. Toeval of niet: wanneer hij in maart verhuist naar het Koninklijk Conservatorium Antwerpen, plant Vooruit een meerdaagse ‘relaunch’ als platform-in-de-wereld. Twee mind switches streven naar een nieuw type instelling.

Vooruit (1): waar liep het de jongste jaren mis?

Wat is er loos in Vooruit? Achter de indrukwekkende façade in eclectische stijl heeft zich de voorbije vijf jaar een flinke crisis afgespeeld. Het bleef een publiek geheim, maar het voormalige Gentse kunstencentrum – tegenwoordig Kunstinstelling – zat op zijn gat. Van artistieke bloedarmoede tot falend personeelsbeleid: rond een wankelende organisatie leken enkel nog de stenen van het historische monument overeind te staan. Wat liep er fout en hoe wil Vooruit zichzelf in de toekomst heruitvinden?

 

Jonge makers in grote huizen: buigen of breken?

Op een systeemswitch in de Vlaamse stadstheaters is het vooralsnog wachten. Terwijl in Nederland bij vele grote gezelschappen een nieuwe generatie aan het roer komt, ziet NTGent op 1 juli de negenenzestigjarige Johan Simons terug binnenzeilen, en koos het KVS-bestuur niet voor de verwachte jonge opvolger Thomas Bellinck, wel voor middenmoter Michael De Cock. Waarom wil het maar niet lukken tussen jong en groot? Het probleem ligt niet bij de leeftijd van de artistiek leiders, wel bij de geblokkeerde verjonging van het model.

 

P-project: het publiek in zijn blootje

Ivo Dimchev is niet vies van vlees. Sinds zijn entree in het Vlaamse podiumkunstenveld, begin dit millennium, lijkt de excentrieke Bulgaarse performer – een in vele gevallen travestiete verschijning met indrukwekkende contratenor – te kicken op het exposeren van bloot: zijn eigen bloot (I-on, 2011), dat van zijn performers (X-on, 2011) en in The P-Project (2012) zelfs het bloot van zijn toeschouwers. Gratuit exhibitionisme of een zoektocht naar ongekunstelde authenticiteit?

Opera? Rock-'n-Roll!

Een goede opera achtervolgt je op weg naar huis, een slechte ben je tijdens het applaus al vergeten. Aan het woord is Aviel Cahn, de flamboyante intendant van de Vlaamse Opera die sinds 1 januari op verfrissende wijze de scepter zwaait over het huis. De laatste jaren lijkt het hele genre het stof uit de haren geschud te hebben. Maar wat betekent dat dan, een goede opera? Gaat het om de interpretatie van de regie, de balans tussen muziek en beeld, of toch vooral om het zingen zelf?

 

Schiet op de jonge kunstenaar! Maken of kraken

Oostende, Theater aan Zee 2004, Jong TheaterWerk: een selectie voorstellingen van studenten uit theateropleidingen en van jonge makers tout court. Een zevenkoppige jury onder leiding van Peter Anthonissen mag aan de meest beloftevolle producties vier prijzen uitreiken. In die jury zetelt ook ondergetekende, drieëntwintig jaar oud, pas afgestudeerd. Zij kwam, zag en schreef.