Alain Platel

Mozaiƫk: voorbij alle woorden

Ik herinner het me als volgt. Een jongeman laat de drukke straat van een of andere grootstad –Taipei? – achter zich in de eenzaamheid en de stilte van een onbewoond, maar gemeubeld appartement. Tegen het raam aan de buitenkant hangt een bordje ‘Te Koop’. In de slaapkamer zit hij op de rand van het bed. Zijn boekentasje heeft hij naast zich neergezet. Op z’n schoot houdt hij een groene watermeloen tussen zijn handen. Zijn lichaam duikt ineen, als lijkt het in te storten onder de giga drukte die hij achter zich heeft gelaten, en die in de verte nog hoorbaar nasmeult. Hij kijkt lang naar de watermeloen, alsof hij wacht op een woord van de enige metgezel die hij heeft.

 

Het beeld van het jaar

Tussen al dat gekakel over het voorbije mislukte politieke jaar, tussen de schier eindeloze reeks open brieven en mails naar Bart en Elio, tussen de programma's waarin men elkaar voor de voeten liep om een alweer nietszeggende eerste reacties van de hoofdrolspelers te horen ... Tussen al dat hopeloze en zinloze gedoe van de voorbije weken dus, was er een beeld dat mij van mijn sokken blies. Een beeld dat voor mij nu al tot ‘beeld van het jaar’ verkozen mag worden. Een beeld dat verscheen op het eind van het Eén-journaal. Daar waar men meestal nog een (olijke) uitsmijter laat zien.