rekto:verso

MIMA: het museum dat geen museum wil zijn

Op de site van de voormalige brouwerij Belle-Vue in de veelbesproken gemeente Molenbeek is onlangs een nieuw museum voor actuele kunst geopend: het Millennium Iconoclast Museum of Art (MIMA). Niet alleen die naam klinkt licht paradoxaal, ook het opzet en de invulling van het project roepen nog veel vragen op. Kan je urban art überhaupt van straat halen?

 

Stilte voor de slacht?

Komende week valt het doek over de kunstsubsidies voor de komende vijf jaar. Negen maanden lang – o symboliek – is er gezwoegd op een billijke beoordeling: eerst door zestien commissies om adviezen klaar te stomen, nu door de politiek om die wel of niet binnen te koppen. Of het een mooi kindje wordt? Eerder een klein monster, als de Vlaamse regering niet een landschap onderhandelt, maar louter een excel-sheet en het electorale gelijk van de luidste roepers. Wat staat er op het spel? 

 

Summerschool Kunstkritiek zoekt critici

Voor het zevende jaar op een rij biedt rekto:verso ook in 2016 een workshop kunstkritiek aan op het TheaterFestival. Schrijf je vóór 15 juli 2016 in voor een fijne kijk- en schrijfweek!

 

Wat moet een mens geloven? Postsecularisme voor beginners

Zo geloofde men dat het zou gaan: het geloof zou verdwijnen, de secularisering van de samenleving zou zich onherroepelijk doorzetten. Dat moest wel: de verlichting bevrijdde de mensheid uit de kerkelijke ketenen, Nietzsche verklaarde God dood, wetenschap legde de wereld uit, kunst werd heilig verklaard. Maar zo ging het niet. Net na 9/11 verklaarde Jürgen Habermas onze tijd ‘postseculier’. We geloven dus weer in geloven, klinkt het. Een aftocht naar denkbeelden van voor de verlichting of de volgende stap in een intercultureel denkend humanisme?

 

Voorrang van links

‘Alle doemdenken heeft zeker een punt: we staan op de rand van een post-apocalyptische Mad Max-wereld. Maar juist daarom moeten we des te actiever inzetten op een nieuwe vooruitgang.’ Rond hun dertigste weten Rutger Bregman en Thomas Decreus niet alleen wat er fout loopt, maar ook waar het heen moet: tijd voor een nieuwe linkse lente.

 

Totdat het afval van de bom valt

‘Radioactief materiaal, opgeslagen in betonnen tunnels diep onder de grond, kan een catastrofale ramp veroorzaken tot ver in de toekomst, tot in een tijdperk waar we ons nauwelijks iets bij kunnen voorstellen.’ Dat komt niet uit een pamflet van Greenpeace, maar uit de perstekst van Riddle of the Burial Grounds, een tentoonstelling van Extra City. Kan kunst ons wel iets helpen voor te stellen bij die lange nucleaire hypotheek?

 

Zonde van het geld

Als de vooruitgang en de verlichting ons iets hebben opgeleverd, dan toch dat we van de erfzonde af zijn. Niets is minder waar. Maarten Luther spreidde het bedje van het kapitalisme door de zonde zo alomtegenwoordig te maken dat het vergaren van bezit – rijk worden – een perverse vorm van boetedoening werd. En toen God van het toneel verdween, en geld God werd, ging de boetedoening ondergronds. Is het kapitalisme dus, in antropologische zin, mogelijk gemaakt door de seculariserende verlichting? Of is het perverse van het kapitalisme ingeschreven in de menselijke natuur?

 

Boeketje Vlaanderen, bottom up

Jarenlang was theater de vaste bakvorm van de sociaal-artistieke praktijk, naast wat beeldende kunst. Maar nu laat Somer van Victoria Deluxe ineens zien dat film misschien wel een veel waardiger medium is om gewone ongewone mensen zichtbaar mee te maken. De film schetst een camping aan zee als een maatschappelijke biotoop, en bevraagt niet alleen de sociaal-artistieke traditie, maar ook de filmindustrie zelf. 

 

Duo Dates: tien voorstellen voor Antwerpen

Op 6 juni 2016 kwamen ze in Monty voor het eerst uit de kast: de tien culturele duo’s die elk een voorstel hebben bedacht voor diverse uitdagingen in het Antwerpse kunstenveld. Tijdens DUO DATES gingen ze over die ideeën in gesprek met een 50-tal aanwezigen, op zoek naar concrete samenwerkingen om die dromen te realiseren. De besproken voorstellen lees je hier. Wordt vervolgd!

 

Embrace of the Serpent: door de ogen van de antropoloog

De eerste Latijns-Amerikaanse film maken die de Amazone presenteert vanuit het perspectief van de oorspronkelijke bevolking. Dat was de ambitie van regisseur Ciro Guerra toen hij zich met zijn crew zeven weken lang afzonderde in het Colombiaanse regenwoud om Embrace of the Serpent te draaien. Zijn film wekt met verbluffende schoonheid diepe verontwaardiging op. Maar komt hij zijn belofte ook na? 

 

Dossier

  Ooit was 'vooruitgang' de motor waarop de westerse geschiedenis draaide, maar vandaag lijkt dat idee steeds meer te sputteren. Zelfs van de Verlichting wordt te pas en te onpas het einde uitgeroepen. Rest ons dan niets meer dan cultuurpessimisme? Of opent de achteruitgang van de vooruitgangsgedachte onze ogen voor nieuwe manieren om in de tijd te staan?  

Advertentie